Kisah diriku sebagai Guru- kesimpulan kisah Guruku

Walau setinggi mana jawatan kita, walau semulia mana kedudukan kita, tanpa guru siapalah kita. Kisah ketiga-tiga guru yang saya nyatakan sebelum ini menunjukkan peranan guru amatlah besar dalam kehidupan seseorang.

Saya sendiri kini bergelar seorang pendidik. Pelajar-pelajar saya terdiri daripada yang berumur 19 tahun hinggalah 50 tahun (Guru Besar). Memang cabaran yang dihadapi oleh guru amatlah besar.. setiap waktu kita akan sentiasa memikirkan perihal pelajar.. apa yang perlu diajar.. karenah pelajar.. do they learned what should they learn??.. Am I competent enough to teach them??.. Pelbagai permasalahan terpaksa diselesaikan..

Bagi saya, guru adalah satu pekerjaan mulia.. Pernah satu ketika saya bertemu semula dengan salah seorang guru sekolah rendah saya, dan beliau amat berbangga dengan saya kerana saya telah berjaya menjadi seseorang yang berguna kepada agama, bangsa dan negara.

Saya ingat pada minggu lalu seorang pelajar saya (Guru Besar) berjumpa dengan saya dan memeluk saya sambil menyatakan 'Puan, disebabkan puanlah saya tidak buta IT lagi. Kerani-kerani di sekolah pun hairan melihat saya mampu menggunakan komputer. Saya tidak akan lupa jasa-jasa Puan'. Terharu saya dengan kata-kata tersebut.

Malahan saya juga sentiasa dikunjungi oleh bekas-bekas pelajar.. dan semestinya saya rasa amat tenang apabila mengetahui perkembangan positif mereka..

Bukanlah kata-kata pujian yang diharapkan.. sebagai seorang pendidik, saya merasa tenang, gembira berbaur puas apabila melihat dan mengetahui anak-anak didik saya berjaya dalam bidang yang mereka ceburi.

HAPPY TEACHER'S DAY- Kisah Guruku- Part 3

Alhamdulillah setelah memperolehi keputusan SPM yang cemerlang bermulalah kehidupan saya sebagai siswi UIA di mana saya telah ditawarkan melanjutkan pelajaran dalam bidang Sains Kemanusiaan (dan saya telah memilih jurusan Psikologi). Di Institusi inilah saya telah diketemukan dengan guru yang sememangnya telah membentuk diri saya hari ini.

Saya bukanlah seorang yang aktif di dalam kelas namun para pensyarah menyedari kehadiran saya kerana 1) saya duduk betul-betul di hadapan meja mereka - kebanyakan pelajar Melayu duduk di barisan kedua dan biasanya barisan pertama dipenuhi oleh para pelajar luar negara dan 2) saya mendapat markah yang tinggi dalam setiap kelas sepanjang saya menuntut di sana (tertinggi ataupun paling kurang pun ketiga tertinggi di dalam kelas)

1) Prof Dr. Rahmattullah Khan
Beliau merupakan pensyarah Introduction to Clinical Psychology dan Interpersonal Psychology. Hubungan saya dan Prof. Rahmattullah Khan bertambah rapat apabila saya berada di semester terakhir pengajian kerana saya merupakan pelajar terbaik dalam kelas beliau. Ketika di akhir semester pengajian, beliau telah melantik saya sebagai pembantu penyelidik beliau. Saya menerima bayaran RM30 seminggu dari beliau (jumlah yang agak besar bagi seorang pelajar seperti saya).

Setelah saya tamat pengajian, saya meneruskan khidmat saya menjadi pembantu penyelidik beliau sehingga saya ditawarkan menjadi Guru Sandaran Tidak Terlatih selama 3 bulan di kampung dan selepas itu saya bekerja semula dengan beliau.

Nasib saya amat baik di mana saya telah ditawarkan menjadi Pegawai Penyelidik untuk satu penyelidikan besar (d bawah tajaan Jabatan Agama Islam Selangor) di mana Prof. Rahmattullah adalah ketua Penyelidik. Bayaran yang saya terima adalah sama dengan bayaran yang diterima oleh pegawai-pegawai kerajaan yang setaraf dengan saya (N41).

Di sinilah bermulanya karier saya dalam penyelidikan. Boleh dikatakan saya terlibat 99% dalam kajian ini dan saya belajar banyak perkara berkenaan selok-belok penyelidikan dari Prof. Rahmattullah Khan dan rakan-rakan penyelidikan beliau (Prof. Datuk Sham, Prof. Madya Dr. Azizan, Prof. Md. Sujimon, Dr. Noor Harun dan Puan Noraini Ahmad).

Pengalaman 2 tahun saya menjadi Pegawai Penyelidik banyak membantu saya ketika saya melanjutkan pelajaran dalam peringkat sarjana.

Prof. Rahmattullah Khan merupakan seorang guru, pendidik dan majikan yang terlalu baik. Hubungan Prof dengan para pelajar amatlah akrab. Beliau mengambil berat dan peka tentang perihal pelajarnya. Tidak semua pensyarah yang mempunyai sifat mulia seperti beliau.

Setiap apa yang beliau lakukan terpancar cahaya keikhlasan diwajahnya.. beliau tidak pernah merungut apabila berpusu-pusu pelajar berjumpa dengannya walaupun ketika itu beliau sedang menikmati makan tengahari bahkan beliau melayan mereka dengan baik.

Tiada waktu konsultansi ditetapkan untuk berjumpa dengan beliau bahkan selepas waktu pejabat beliau masih mampu menerima kunjungan pelajar yang ingin berjumpa dengan beliau. Kesabaran dan ketabahan beliau melayani karenah pelajar amatlah saya kagumi dan saya bertekad untuk menjadi seperti beliau.

Beliau sentiasa mendorong saya untuk menjadi yang terbaik dalam semua bidang. Bahkan beliau juga lah yang selalu mendesak saya supaya segera melanjutkan pelajaran dalam peringkat PhD..

Walaupun sekarang beliau telah berpindah ke UPSI, namun sekali-sekala saya ada menghubungi beliau.. Hubungan kami tidak pernah putus kerana beliau adalah Guru sejati saya..

Saya tidak mampu untuk mengungkapkan dan menceritakan kemuliaan hati dan kebaikan Prof. Rahmattullah melalui tinta- hanya Allah sahaja yang mengetahui.. He is the best and the great teacher that I have.. He is my inspiration.. May Allah bless you sir..


Karakter saya sebagai pensyarah banyak dipengaruhi oleh Prof. Dr. Rahmattullah Khan..

HAPPY TEACHER'S DAY- Kisah Guruku - Part 2

Setelah mendapat tamparan hebat dengan keputusan UPSR.. saya bernasib diterima masuk ke dalam sekolah berasrama penuh aliran agama di bwh kerajaan Negeri Perak. Walaupun saya tidak diterima masuk ke dalam sekolah berasrama penuh Sains atau sekolah berasrama penuh Agama di bawah Kementerian Pelajaran Malaysia seperti Abang Cik tetapi saya berpuas hati kerana dapat melanjutkan pelajaran dalam bidang agama seperti yang saya inginkan.

Ketika melangkah masuk ke sekolah ini, kata-kata Cikgu Hamid tergiang-giang di dalam kepala saya.. Well I have to prove to him that I am just like my brother or even better than him..

Bermula dari tingkatan satu sehingga ke tingkatan tiga saya merupakan TOP 5 student dalam kelas saya (Kelas saya merupakan kelas terbaik).. saya Dan saya juga adalah satu-satunya pelajar perempuan di samping 5 pelajar lelaki yang berjaya mempertahankan kedudukan di dalam kelas tanpa diturunkan ke kelas bawah. Prestasi saya amat konsisten.

Namun begitu, ketika saya berada di tingkatan 1-3 saya merupakan pelajar yang agak pendiam dan tidak tahu bergaul kerana masih dihantui dengan perasaan bersalah terhadap keluarga di atas kegagalan saya ketika UPSR. Kehidupan saya adalah buku.. buku..buku.. saya tidak mahu mengulangi kegagalan ketika UPSR dahulu.

Alhamdulillah saya memperolehi keputusan PMR yang agak cemerlang ketika tingkatan 3.

Ketika melangkah masuk ke tingkatan 4 saya masih ditempatkan di kelas terbaik. Ada seorang guru Bahasa Inggeris yang baru ditempatkan ke sekolah ini namanya Cik Johanna (or Miss Joe).. bermula dari hari itu kehidupan ku mula berubah. Miss Joe dikehendaki mengajar mata pelajaran B.Inggeris di kelas ku. Sememangnya pelajar2 di sekolah agama (mungkin di sekolah saya agaknya) agak terhad penglibatan mereka dalam kelas - sifat malu amat menebal di kalangan kami.. namun Miss Joe berjaya break the wall dan berjaya mencungkil bakat2 kami terutamanya bakat terpendam saya.

Saya telah dipilih untuk mewakili kelas saya (4A) dalam pertandingan syarahan Bahasa Inggeris.. Maka terpaksalah saya bertungkus-lumus menghafal speech.. Alhamdulillah saya mendapat tempat kedua selepas pelajar tingkatan 5.

Bermula dari detik itu, saya menjadi lebih berkeyakinan, lebih agresif (kerana selama ini pelajar lelaki selalu membuli saya dan kawan2 perempuan yang lain kerana bilangan kami yang minoriti) dan sifat-sifat kepimpinan saya semakin menyerlah.. saya semakin aktif di dalam kelas. Saya memenangi pilihanraya sekolah di mana saya telah dilantik menjadi Naib Pengerusi Majlis Perwakilan Pelajar, menjadi Naib Pengerusi Kelab Pidato Sekolah.. dan lain-lain. Dan buat pertama kalinya dalam sejarah sekolah, perwakilan pelajar perempuan diberi tugas untuk mempengerusikan perhimpunan sekolah dan saya adalah orang pertama dipilih utk tugasan tersebut.

Terima kasih Miss Joe kerana telah merubah kehidupan saya..

HAPPY TEACHER'S DAY! - Kisah Guruku Part 1

Bila memperkatakan tentang guru a.k.a pendidik a.ka. cikgu dan lain-lain gelaran yang diberikan serata dunia, ia mengingatkan saya kepada 3 orang cikgu yang tidak akan saya lupakan sepanjang hidup saya ini.

1) Allahyarham Cikgu Hamid
Beliau merupakan guru kelas untuk tahun 6. Namun, ketika saya berada di tahun 6, beliau tidak menjadi guru kelas saya..

Sungguhpun demikian, beliau sentiasa memantau perkembangan akademik saya lantaran beliau juga merupakan guru kelas kepada Abang Cik saya sebelum itu. Beliau pernah menyatakan bahawa saya adalah di antara harapannya untuk memperoleh straight A's dalam UPSR seperti yang dikecapi oleh Abang Cik dalam Penilaian Darjah 5.

Saya merupakan seorang kanak-kanak yang agak pintar di dalam kelas, namun saya tidak bersungguh-sungguh dalam pelajaran (nak belajo apa dalam usia 12 thn??). Saya masih ingat ketika saya menduduki UPSR - saya tidak memegang buku langsung untuk mengulangkaji apatah lagi melakukan latih tubi utk Matematik.. TV, Main, TV, Main itulah rutin hidup saya..

Sehari sebelum keputusan UPSR diumumkan, Cikgu Hamid memanggil dan berjumpa denganku secara personal.. sampai sekarang masih tergiang2 di dalam kotak fikiran ku ayat yang keluar dari bibirnya. "Roslinda.. saya dah salah anggap pada awak.. ternyata awak TIDAK BOLEH menandingi abang awak.. awak menghampakan harapan saya... "

Saya tersentak dengan apa yang diucapkan oleh Cikgu Hamid.. dan ternyata keesokan harinya, keputusan UPSR saya AMAT MENGECEWAKAN - saya hanya mendapat 2A 2B sahaja..

Saya meninggalkan sekolah rendah saya dengan kenangan yang AMAT PAHIT bersama2 dengan kata-kata dari cabaran dari Cikgu Hamid..

PhD Research Methodology Course (16-20 February 2009)

This is a compulsory course for UiTM lecturers before they embark their PhD (especially those who want to pursue their PhD using staff scholarship). I attended this course earlier so that i would get a clear picture about this tough journey..

and as i expected.. PhD is a really hard journey.. one of the speakers said " by doing your PhD it is seem that you're signing your death certificate..." while the other said.. 'PhD is a lonely journey..." and another speaker added ... ".. when you embark on PhD your family members also pursuing it.."

well what can i say here.. it is better for me to get ready even i don't know when is my turn.. i am not ready yet to pursue my PhD even I have collected many articles and theses related to my PhD topic.. I am waiting for the 'seru' for my PhD.. WHEN?? Only Allah Knows..

For the timebeing I am polishing my research skills and I am so lucky because I have experts around me such as Kak Aziah, Kak Rohaya, Kak Shidah (they are doctorate holder) and kak lelee (our PhD candidate).. they helped me a lot and 'tak lokek ilmu maa...'... alhamdulillah..

For this year I am publishing my research works to 2 journals (refereed) and planning to publish another 2 insyaallah.. so.. boleh ke aku buat PhD ni??? Entah le..